Zgubna rewolucja*
Brazylijczyk Plinio Corrêa de Oliveira, jeden z największych myślicieli katolickich XX wieku, w swojej książce Rewolucja i Kontrrewolucja analizuje lewicową, antykatolicką rewolucję, która podważyła i zniszczyła porządek zbudowany według nauki Kościoła i prawa naturalnego, wprowadzając nieporządek i nieprawidłowość. Autor wyróżnia cztery historyczne rewolucje, które niszczyły Kościół i cywilizację chrześcijańską. Pierwsza rewolucja to XVI-wieczny humanizm, renesans i protestantyzm. Drugą rewolucją określa Brazylijczyk rewolucję francuską 1789 roku, a trzecią – powstanie XX-wiecznego komunizmu. Z kolei czwarta rewolucja, która dokonuje się na naszych oczach, to rewolucja kulturalna.
Tym czterem rewolucjom de Oliveira przeciwstawia antylewicową, katolicką kontrrewolucję, której celem jest przywrócenie i promowanie katolickiej kultury i cywilizacji. Skutkiem kontrrewolucyjnej misji jest ponowne ustalenie lub przywrócenie do życia rozróżnienia między dobrem a złem, co zostało naruszone przez procesy rewolucyjne. Autor nie tylko biernie opisuje zjawisko rewolucji, ale podaje także wskazówki, w jaki sposób można jej się przeciwstawić i z nią walczyć.
De Oliveira krytykuje w swojej książce biurokrację i przeregulowanie charakterystyczne dla socjalizmu, w którym tysiące drobnych lub przynajmniej niewinnych rzeczy jest w tyrański sposób zakazane, gdy jednocześnie jest faworyzowane metodyczne zaspokajanie (…) najgorętszych i najgwałtowniejszych namiętności, takich jak zazdrość, lenistwo i lubieżność. Autor gani także demokrację, która prowadzi do tego, że masy w głosowaniu powszechnym zwykle wybierają parlamenty przesiąknięte myślą socjalistyczną.
Tymczasem de Oliveira, którego pasją jest filozofia historii, prezentuje poglądy czysto wolnorynkowe. Krytykuje ekonomiczny egalitaryzm, wszechobecną kontrolę państwa, ograniczanie prywatnej przedsiębiorczości, podatki spadkowe, interwencjonizm państwowy zarówno w produkcji, jak i handlu wewnętrznym i międzynarodowym, a także regulowanie przez państwo wynagrodzeń, czynszów czy cen, a w szczególności zajmowanie się przez państwo wszelką działalnością gospodarczą.
Główny trzon książki został napisany w 1959 roku, ale została ona uzupełniona w latach 1976 i 1992, czyli już po upadku komunizmu w Europie Wschodniej. O wysokim poziomie tego działa niech świadczy fakt, że pozycja ta miała ponad dwadzieścia wydań na świecie, między innymi we Włoszech, Hiszpanii, Niemczech, Rumunii, USA, Kanadzie, Ameryce Południowej (Brazylia, Chile, Argentyna, Kolumbia), a także w Australii, RPA i na Filipinach. Sama zaś książka stała się inspiracją dla założenia Stowarzyszeń Obrony Tradycji, Rodziny i Własności na całym świecie, których celem jest przeciwstawienie się rewolucji.
Plinio Corrêa de Oliveira, Rewolucja i Kontrrewolucja, Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi, Kraków 2007.
* Niniejsza recenzja została opublikowana w nr 2 kwartalnika „Stańczyk Królewski” z 2008 r.
